شاهنامه فردوسی
در آسمان ادبیات حماسی ایران نام حکیم ابوالقاسم فردوسی همچون خورشید می درخشد. سوای متن و داستان های حماسی شاهنامه و لحن شورانگیز آن در سراسر کتاب، عمل فردوسی در نوع خود یک عمل حماسی و ملی محسوب می شود. این شاعر گرانقدر زمانی شروع به سرودن و جمع آوری و بازتولید افسانه ها نمود که زبان پارسی رو به انحطاط و فراموشی بود و واژه های بیگانه روح و جان این زبان کهن را می جویدند. با وجود این که در زمان سرودن شاهنامه، زبان ادبی و علمی غالب کشور زبان عربی بود، حکیم ابوالقاسم فردوسی چنان در سرودن این ابیات دقت و سلیقه به خرج داد که در قصر بلند پنجاه هزار بیتی اش تنها هشتصد و شصت و پنج واژه ی عربی یافت می شود.
این اثر شکوهمند که حاصل سی سال تلاش و زحمت پیر سخنور پارسی است، از سه بخش اساطیری، تاریخی و پهلوانی تشکیل شده و در مجموع بزرگ ترین اثر سروده شده به فارسی و یکی از بزرگ ترین آثار در ادبیات حماسی جهان شمرده می شود به طوری که بازتاب عظمت و جلال شاهنامه را می توان در کلام شاعران و نویسندگان بزرگ همچون ویکتور هوگو و گوته دید که آشکارا به ستایش این اثر و کار فردوسی پرداخته اند.
هم اکنون شاهنامه ی فردوسی بر اساس نسخه ی مسکو به کوشش دکتر سعید حمیدیان توسط نشر قطره به چاپ رسیده است. از ویژگی های این نسخه ی شاهنامه می توان به اصلاحات و ویرایش ها، هماهنگ سازی و همگون سازی متن ترجمه روسی و تبدیل اختصارها به نشانه های فارسی، ویرایش فهرست ها، متن، غلط های چاپی، حواشی و ویراستاری و آماده سازی کتاب برای چاپ توسط دکتر حمیدیان اشاره کرد.
The Shahnameh, an epic poem recounting the foundation of Iran across mythical, heroic, and historical ages, is the beating heart of Persian literature and culture. Composed by Abu al-Qasem Ferdowsi over a thirty-year period and completed in the year 1010, the epic has entertained generations of readers and profoundly shaped Persian culture, society, and politics. For a millennium, Iranian and Persian-speaking people around the globe have read, memorized, discussed, performed, adapted, and loved the poem.
There are no reviews yet.