کافه رادیو
کتاب «کافه رادیو» نوشته مهدی اصلانی، روایتی نوستالژیک و گفتارگونه از زندگی در کوچههای کودکی، زندان، و تبعید است که با زبانی محاورهای و صمیمی، فرهنگ و خاطرات کوچه را زنده میکند. نویسنده با توصیف تجربههای شخصی از محله شاهین در اکبرآباد، حبس، و زیستن در بنبست تبعید، به بازسازی فضایی میپردازد که در آن مفاهیم کوچه، رفاقت، و حرمت اجتماعی برجسته است. این اثر نه «گفتارروایت» آزاد و بیتکلف است که با الهام از صداها و تصاویر سینمایی، مانند صدای منوچهر اسماعیلی، و با چاشنی نوستالژی و طنز، چهار دوره زمانی (محله پیش و پس از ۵۷، زندان، و تبعید) را در قالب هشت پادکست و متن مکتوب به تصویر میکشد. اصلانی با پرهیز از تکنیکهای مرسوم قصهنویسی، خاطرات را چون فیلمی کوتاه از کوچههای پرتشده به ناکجا نقل میکند، در حالی که انگ اجتماعی، فقر، و حسرت گذشته را با زخمها و طنز کوچهای در هم میآمیزد.
نثر مهدی اصلانی در این نوشته و در سایر نوشتههایش، روایتی است سیال و خودمانی که در مرزهای شعر و واقعیت در حرکت است. ویژگی بارز آن، تلفیق صمیمیت زبان گفتار با عمق مفاهیم فلسفی و عاطفی است. او با بهرهگیری از تصاویر ملموس و نمادین و نیز استفاده از ضربالمثلها و اصطلاحات عامیانه فضایی آشنا و در عین همان شاعرانه خلق میکند. این نثر، که خودش آن را «گفتارروایت» و «نوعی نقالی آزاد» مینامد، از قواعد دستوری سفت و سخت عبور کرده و ریتمی روان و موسیقایی دارد که بیشتر به یک گفتوگوی صمیمی یا روایت شفاهی شبیه است. اصلانی با چینش خاطرات پراکنده در کنار هم، که با پیوندی درونمتنی به هم متصل میشوند، تکههای پازل زندگی شخصی، زندان و تبعید خود را در قالبی یکپارچه و تاثیرگذار پیش روی خواننده میگذارد.
(برگرفته از نشریه اینتذنیتی بانگ)
The book “Radio Cafe” by Mehdi Aslani is a nostalgic and conversational narrative of life in childhood alleys, prison, and exile that brings to life the culture and memories of the alley in a colloquial and intimate language. By describing personal experiences from the Shahin neighborhood in Akbarabad, imprisonment, and living in the dead end of exile, the author reconstructs a space in which the concepts of alley, camaraderie, and social respect are prominent. This work is not a free and unassuming “narrative speech” but, inspired by cinematic sounds and images, such as the voice of Manouchehr Esmaili, and seasoned with nostalgia and humor, depicts four time periods (the neighborhood before and after 1957, prison, and exile) in the form of eight podcasts and written text. Eschewing conventional storytelling techniques, Aslani narrates memories like a short film from the streets of nowhere, while mixing social stigma, poverty, and longing for the past with scars and street humor.
There are no reviews yet.